sanma ki seni bela girdabından kurtaracak kanayan yarana bir derman çıkacak dermanı olmayan bir derdin kucağında ömrün boyunca yanlızlığın azabı saracak nefret dolu bir hayat yazılmış alnına ölsende gelecek varmı ki mezarına ancak toprak reddetmez çok günahkarsın böyle yılanlar gibi sürünerek yaşarsın gönül gözün kapalı bakarda göremezsin tertemiz yatağında huzurlu ölemezsin en PİS DUYGULARIN BİLE LANETLEDİĞİ SEN toprağıda kirletirsin içine girsen yıkmışsın sevgi ile aranda ki köprüleri hak etmişsin aslında bütün bu sövgüleri kirletme bedeninle çevrende ki çiçekleri defol git ne beklersin UTANMAZLIK ESERİ dokunma yüreğime sevmesini bilmezsin güzel olan ne varsa nefret edersin ne haddine düşmüş dünyada sevmek senin siyah kağıtlara siyah kalemle yazdığım şiirimsin
